براستی امیدی برای ارتباط با بیگانگان هست؟

  آیا براستی می توان امید داشت که با موجودات فضایی بیگانه روزی در ارتباط باشیم؟ درباره نحوه زندگی و محل سکونت شان از آنها بپرسیم؟ هوش آنها را بسنجیم و… شاید نیز هم اینک برخی سازمان های سِرّی با آنان در ارتباط اند!!! در این مقاله به بررسی ارتباط ما با فرازمینی ها، مشکلات و موانع ارتباطی می پردازیم.

با ما همراه باشید…

  اگر فردی خیال پرداز و خلاق باشید و به داستان های علمی و تخیلی علاقمند باشید، چیز هایی در ذهن خود دارید… در این صورت حتما بار ها فکر کرده اید که آیا ممکن است روزی بیگانگان را ببینیم یا لااقل پیامی از سوی آنها دریافت کنیم و برای اولین بار به موجودیت آنها پی ببریم؟ واااای چه اتفاق حیرت انگیزی! دریافت یک پیام از مکانی ناشناس در کیهان!!!

  خب هدف ما در نوشتن این مقاله بررسی در رابطه با موجودیت یا رفتن و یافتن موجودات فضایی بیگانه (به صورت فیزیکی) نیست؛ بلکه تنها می خواهیم درباره ارتباط با آنها از زمین و یا دریافت پیام از سوی چنین موجوداتی (که منجر به کشف حیات بیگانه هوشمند شود) بحث کنیم.

آیا تلاشی برای ارتباط با بیگانگان صورت گرفته است؟

  پاسخ مثبت است، از اواسط قرن بیستم تا حالا، تلاش های زیادی برای به دست آوردن کوچکترین ردپا یا پیام از اعماق فضا صورت گرفته است. مانند پیام آرسیبو که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۴ به مناسبت بازسازی مجدد تلسکوپ آرسیبو به سوی خوشه ستاره ای M13 مخابره شد. یا دیسک های طلایی که شامل اطلاعاتی از جمله صدای انسان ها و حیوانات بودند و به امید رسیدن به بیگانگان هوشمند فضایی در کاوشگر های ویجر ۱ و ۲ نصب شد. از این موارد بسیار است.

  علاوه بر این ها، جالب است بدانید همین حالا نیز مجموعه تلسکوپ های رادیویی بسیار غول پیکری در سر تا سر زمین قرار دارند که دقیقا مانند گوش های بزرگی عمل می کنند و می توانند ضعیفترین سیگنال ها که توسط موجودات بیگانه (عمدی یا غیر عمدی) ایجاد شده است را از هر نقطه کیهان دریافت و آنالیز کنند.

آرایه تلسکوپی آتاکاما
آرایه تلسکوپی آتاکاما

  این تلسکوپ ها شبانه روز بی وقفه فعالند مانند تلسکوپ “CHIME” در کانادا، تلسکوپ عظیم “۵ FAST” در چین، آرایه های تلسکوپی آلما، آرایه کیلومتر مربعی “SKA”، مجموعه آرایه های تلسکوپی “میر کَت” در آفریقای جنوبی (در سال ۲۰۲۰ افتتاح می شود) و ده ها مورد دیگر که با اندکی تحقیق می توانید در رابطه با آنها اطلاعات زیادی کسب کنید.

  با وجود همه اینها تاکنون هیچ نشانه ای مبنی بر وجوب حیات فرازمینی یافت نشده است. البته نباید هم انتظار داشت، چرا که فضا بسیار گسترده است و این ابزار ها هر کدام تنها بخش بسیار کوچکی از فضا را می توانند پوشش دهند. با این وجود این ابزار ها به قدری قدرتمند اند که می توانند طیف بسیار گسترده ای از فرکانس های رادیویی را تحت نظر قرار دهند.

  در اینجا لازم است توضیح دهیم اینکه هیچ پیامی به دست ما نرسیده دلیل بر عدم وجود چنین تمدن هایی نیست و اتفاقا می توان انتظار داشت تعداد بیشمار تمدن ناشناخته تنها در کهکشان خودمان وجود داشته باشند. (در این مورد که چگونه بدون یافتن نشانه هایی از فضایی ها، می توان حضور آنها را با دیدگاه های گوناگون علمی، فلسفی، اعتقادی، عقلانی و… اثبات کرد و یا بسیار محتمل بر شمرد، در مقالات آینده مصممیم توضیح دهیم)

بررسی جنبه های ارتباط

  بیایید اول از همه به ارتباطات در زمین بپردازیم، در زندگی روزمره ما در سطح زمین، ارتباط از راه دور، عمدتا از طریق ابزار هایی مانند تلفن، موبایل، اینترنت، دستگاه های واکی تاکی و تمام مشتقات آنها انجام می شود. اما چگونه؟ همه این ابزار ها چه با سیم گرفته و چه بدون سیم، از طریق تبدیل اطلاعات به امواج الکترومغناطیس و انتقال آنها به گیرنده و تبدیل مجدد آنها به پیام قابل تشخیص صورت میگیرد.

  به عبارت دیگر، نیروی الکترومغناطیس تنها نیرویی است اطلاعات قادر به انتقال از راه دور از هر کجای جهان (آن هم به سریعترین شکل ممکن) به وسیله آن است (یک مثال از آن، نوری است که از هر نقطه به چشم ما می رسد و ما می توانیم اشیاء را ببینیم، که البته آن فقط طیف مرئی امواج الکترومغناطیس است). حال ابزار شما، تلفن خانه تان باشد یا گوشی همراه، گوشی همراهتان از آنتن های رادیویی بهره ببرد یا ماهواره های ترابُرد فضایی. اطلاعات به صورت پالس هایی از الکترون در آمده و با حداکثر سرعت ممکن یعنی تقریبا سرعت نور، به حرکت در می آید.

  ارتباطات رادیویی (الکترومغناطیسی) هر اطلاعاتی را در طیف ها و فرکانس های مختلف بدون محدودیت و با هر توانی می توانند انتقال دهند و از آنجایی که این انتقال تقریبا با سرعت نور انجام می پذیرد، بسیار سریع است و فاصله زمانی هیچ معنایی ندارد. مثلا اهمیتی ندارد که یک ارتباط تلفنی دو نفره در یک شهر انجام شود یا شما در قاره آسیا و دوستتان در آمریکای جنوبی باشد، چرا که امواج نور در هر ثانیه قادر است هفت و نیم بار، دور زمین (استوا) گردش کند. پس همانطور که دیدیم هیچ محدودیتی در ارتباطات وجود ندارد.

آیا در فضا هم اینگونه است؟

  بله، در فضا نیز همه چیز مشابه زمین است و حتی بهتر، چون در فضا خلا حاکم است که عدم افت سرعت امواج را در پی دارد. در فضا به جز خلا و نیروی گرانش (و اندکی برهم کنش های کوانتومی)، تنها چیزی که وجود دارد امواج الکترومغناطیس است که شکل مرئی آن را نور می نامیم. این نور است که اطلاعات را در فضای بیکران جا به جا می کند، با استفاده از آن می توانیم ستارگان را ببینیم، اطلاعاتی از آنها دریافت کنیم، آهنگ تولد کیهان را بشنویم و…

  به طور کلی، در جهان (که زمین نیز با تمام اجزایش شامل آن می شود)، یک قانون و اصل بسیار مهم حاکم است، “هر اطلاعاتی، هر چه که می خواهد باشد، حتی ذرات کیهانی مانند نوترینو ها، یا اطلاعات گرانش یا امواج گرانشی، در بهترین حالت می تواند با سرعت فوتون ها (ذرات نور) حرکت کند و در دنیای ما، سرعت بیش از نور معنی ندارد و اصلا تعریف نشده است”

  سرعت بیش از نور دقیقا مانند در خواست انجام یک کار از رباتی است که اصلا چنین چیزی در مدار آن تعریف نشده است.

مگر سرعت نور چه ایرادی دارد؟

  هیچی! هیچ ایرادی ندارد، همانطور که دیدیم سرعت نور ابدا در زندگی ما تاثیر گذار نیست و ما با استفاده از همین امواج، به ارتباطات خود در هر جای سیاره مان می پردازیم، سرعت نور فوق العاده بالاست! (دقیقا ۲۹۹,۷۹۲,۴۵۸ متر بر ثانیه)

  ولی یک مساله بسیار بزرگ وجود دارد که تمام کار ها و نقشه های ما را خراب می کند: فضا بسیار گسترده تر از تصور ماست! بزرگی و عظمت گیتی به گونه ای است که حتی نور با وجود سرعت بسیار زیاده خود، در آن محدودیت دارد، به عبارتی در دنیای ستاره شناسی مساله ای وجود دارد به نام “محدودیت سرعت نور و اختلاف زمانی”

  با یک مثال ساده آنرا توضیح می دهیم: وقتی ما به خورشید نگاه می کنیم درواقع درحال تماشای (حدودا) هشت و نیم دقیقه قبل خورشید هستیم نه همین لحظه، چرا که نور آن به همین مدت زمان برای رسیدن به چشم ما احتیاج دارد (چون خورشید خیلی دور تر از مسافت های روزمره ما است)، برای مثال اگر خورشید را کسی ناگهان مانند چراغ خاموش کند، ما بعد از مدت زمان ذکر شده متوجه این اتفاق می شویم. نبود گرانش خورشید نیز، بعد از همین مدت بر روی حرکت زمین زمین تاثیر می گذارد.

 

این به چه معنی است؟

  اگر بخواهیم به سمت نزدیکترین منظومه به منظومه خورشیدی، پیامی ارسال کنیم، این پیام بعد از ۴٫۲ سال به آنجا خواهد رسید، پیامی که تلسکوپ آرسیبو به سوی خوشه ستاره ای M13 که یکی از نزدیکترین و متراکمترین مجموعه های ستاره ای نسبت به ماست، ۲۲ هزار سال دیگر به آنجا خواهد رسید، اگر کسی آنرا دریافت کند و آن را بفهمد و تصمیم به پاسخ آن بگیرد، همین مدت زمان لازم است تا پاسخ به دست ما برسد (یعنی ارتباط زنده عملا غیر ممکن است).

  این قسمت خوب ماجرا است! اگر بخواهیم پیامی به آنسوی کهکشان خود بفرستیم، این پیام ۱۰۰ هزار سال در راه خواهد بود آنهم با فرض این که هیچ مانعی بر سر راه نباشد).

  اگر بخواهیم پیامی به نزدیکترین کهکشان همسایه خود یعنی آندرومدا ارسال کنیم، این پیام ۲،۵ میلیون سال دیگر به مقصد می رسد. این محدودیت برای طرف مقابل هم وجود دارد.

 

یک مشکل اساسی

  یک مشکل بزرگ دیگر برای ارتباط با تمدن های کیهانی، وجود دارد.

  به تصویر روبرو دقت کنید:

چه تعداد ستاره در این تصویر که متعلق به یک منطقه متراکم ستاره ای واقع در فاصله ۲۶ هزار سال نوری است مشاهده می کنید؟ برای یافتن تمدن در کیهان، باید ستارگان را رصد کنیم، چرا که ستارگان مانند خورشید انرژی لزم برای به وجود آمدن حیات را تامین می کنند. یعنی اصولا حیات را باید اطراف ستارگان جست و جو کرد.

بر خلاف تصور میان این ستارگان فاصله و خلا باورنکردنی ای وجود دارد! به طوری که هرگز حتی ۱ درصد احتمال برخورد وجود ندارد، اما چون آنها بسیار از ما دور اند ما اینگونه می بینیم.

گرچه این موضوع احتمال وجود تمدن های دیگر را افزایش می دهد اما فرض کنید کسی به ما در منظومه خورشیدی خودمان که از دور دست ها درست مانند یکی از ستاره های تصویر بالا دیده می شود، پیامی بفرستد و این پیام بعد از هزاران سال دقیقا سمت زمین کوچک ما بیاید و تلسکوپ های ما آنرا دریافت کنند و ما به وجود آنها پی ببریم!

  این درست مانند یافتن انگشتری کوچک در اقیانوس آرام است. وحشتناک نیست؟ نزدیکترین منظومه به خورشید ما در فاصله ۳۰٫۹۷ بیلیون (۱۲ صفر) کیلومتری قرار دارد یعنی تا این شعاع تقریبا چیزی جز خلا مطلق نیست!!!

 

نتیجه گیری

  داستان ارسال یا پیامی به بیگانگان فضایی برخلاف قصه ها و فیلم های علمی-تخیلی، یک تراژدی غمناک است که باید آنرا بپذیریم، باید باور کنیم که آنها هستند ولی هرگز نمی توان با آنها ارتباطی برقرار کرد، این موضوع مربوط به تمام زمان ها است، بزرگی آفرینش کیهان، بیشتر از پیشرفت علم این موجودات حقیر در سیاره کوچک خاکی خود است. شاید تا ده ها هزار سال دیگر کسی سیاره ما را در این فضای دور و بی انتها پیدا نکند (به غیر از تمام نکاتی که در بالا به آن اشاره کردیم، بر اساس مدل استاندارد مهبانگ، جهان هر لحظه با سرعتی بسیار شگفت انگیز درحال انبساط و متورم شدن است که این موضوع باعث مانعی برای نور در رسیدن به مقصد می شود که به اصطلاح به آن “خستگی نور” گفته می شود)

  به هر حال این اصل ماجرا بود که شرح دادیم، اگر واقع بینانه بنگریم، باید بگوییم شاید هرگز نمی توانیم با موجودات خارج از کره زمین صحبتی داشته باشیم؛ با موجوداتی که مطمئنیم، هستند. (در مقالات بعد در آن رابطه صحبت خواهیم کرد)

  شما مختارید دیدگاه علمی ما را نپذیرید، اما در این صورت، مراقب باشید احساسات و هیجانات خود را در نظر و تصمیم گیری خود راه ندهید!

 

گروه پیشتازان علم/ به قلم امیرحسین خیابانی

درباره تیم مدیریت

این مطالب را نیز ببینید!

کمی بیشتر راجع به حد آرمسترانگ بدانیم

  آیا تاکنون این کلمه را شنیده‌­اید؟ در این پست، سعی کرده‌­ایم تا در رابطه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 + پانزده =

رفتن به نوار ابزار